Man & Paard

Ramon Koppendraaier en Byron

Tien jaar geleden was het leven van Ramon Koppendraaier geheel paardloos. Hij had weinig met paarden. Tegenwoordig is dat wel anders. Sinds vier jaar verdient Ramon zijn boterham als hoefsmid en samen met zijn bonte Byron vind je hem regelmatig in bosrijk gebied.

Dankzij zijn toenmalige vriendin kwam Ramon in aanraking met paarden. Zij had een paard op een pensionstal staan en Ramon ging geregeld mee. Hij vond de paarden eigenlijk wel interessant. Het duurde dan ook niet lang voordat hij zelf op een paard ging zitten. ,,Ik vond het zo leuk dat ik na een tijdje besloot om een eigen paard te kopen. Ik ging op zoek naar een makkelijk en braaf paard waarmee ik lekker in het bos kon rijden. Al snel kwam ik terecht bij de Tinker. Behalve het karakter sprak de bonte kleur mij erg aan.”

Ramon speurde heel Nederland af en kwam uiteindelijk terecht bij een handelaar in Friesland. ,,Vaak leken de foto’s op Internet wel aardig, maar dan viel het paard in werkelijkheid tegen. De Tinker was te lomp, overbouwd of viel tegen in beweging. In Friesland zou een mooie tweejarige staan, maar die was te klein. De handelaar had zo’n dertig Tinkers op stal en toen ik rondliep, viel er eentje op: Byron. De ruin was heel alert en volgde elke pas die ik maakte. Hij was tweeënhalf, kende helemaal niets, maar mooi lopen kon hij wel!” 

Ramon was overtuigd dat dit zijn paard moest worden. Hij maakte het geld over en wilde graag zijn nieuwe aanwinst naar huis nemen. Helaas gooide de MKZ-crisis roet in het eten. Byron bleef in Friesland en Ramon reed wekelijks op en neer om hem te verzorgen. Toen Byron door een andere stalbewoner, die ’s nachts was losgebroken, werd toegetakeld en vol nare wonden zat, adviseerde de handelaar om een ander, wat braver, paard te nemen. Maar dat wilde Ramon niet, hij wilde Byron. Het begin van een sterke band was inmiddels geschapen… 

Na een maand werd het vervoersverbod voor paarden opgeheven. ,,Byron kende helemaal niets en was behoorlijk schraal. De eerste maanden heeft hij vooral in de weide gelopen om sterker te worden en af en toe longeerde ik hem. Op een dag bracht ik mijn paard naar de weide en hij was zo braaf dat ik besloot om erop te gaan zitten. Byron vertrouwde mij volkomen, hij bleef netjes staan en zette geen pas verkeerd. Dat is inmiddels zo’n vijf jaar geleden en ik ben er nog steeds niet afgevallen. Hij is superbraaf, zelf mijn buurmeisjes kunnen erop wegrijden! Alleen als ik erop zit, dan moet hij mij even uitproberen. Alsof hij denkt: nu de baas op mijn rug zit, gaan we racen”, lacht de hoefsmid.

Bron: Bit zomernummer 2007